اتریشکاخSchönbrunn Palace
Schönbrunn Palace یکی از جاذبه های شاخص Vienna در اتریش است.
Jules Verne Times Two · CC BY-SA 4.0
پیشینه این مکان به قرون وسطی بازمی‌گردد، زمانی که این ملک با نام کاتربورگ شناخته می‌شد و آسیاب، زمین‌های کشاورزی، تاکستان و باغ داشت. در سال ۱۵۶۹، ملک به دارایی هابسبورگ‌ها تبدیل شد و به‌تدریج کاربرد تفریحی و شکارگاهی پیدا کرد. پس از آسیب‌های ناشی از محاصره ویرانگر وین در سال ۱۶۸۳، امپراتور لئوپولد اول ساخت اقامتگاهی شکارگاهی را سفارش داد. طرح نخست را یوهان برنهارد فیشر فون ارلاخ، معمار آموزش‌دیده در رم، تهیه کرد؛ اما ساختمان در دوره ماریا ترزیا و زیر نظر نیکولائوس پاکاسی به اقامتگاهی بزرگ و درخور دربار امپراتوری تبدیل شد. از میانه سده هجدهم، شون‌برون به مرکز زندگی درباری و سیاسی وین در فصل تابستان بدل شد و دربار، خانواده امپراتوری و شمار زیادی از کارکنان در آن مستقر می‌شدند.
درون کاخ، اتاق‌های رسمی، تالارهای تشریفاتی و آپارتمان‌های خصوصی بازسازی شده‌اند تا شکل تاریخی خود را نشان دهند. تالار بزرگ، با سقف طاق‌دار، نقاشی‌های دیواری و گچ‌بری‌های پرکار، از برجسته‌ترین فضاهای روکوکو مجموعه است. در این فضا به قاب‌بندی آینه‌ها، نقوش تزیینی و ارتباط پیوسته تالار بزرگ با تالار کوچک توجه کنید؛ این آرایش برای نمایش مراسم درباری و قدرت سلطنتی طراحی شده بود. اتاق‌هایی از دوره ماریا ترزیا، اتاق‌های مرتبط با فرانتس یوزف و فضاهای خصوصی امپراتریس الیزابت، معروف به سی‌سی، لایه‌های گوناگون تاریخ داخلی کاخ را آشکار می‌کنند. در برخی اتاق‌ها پوشش‌های چوبی، مبلمان، پارچه‌های دیواری، نقاشی‌ها و تزیینات روکوکو باقی مانده‌اند و تفاوت میان فضای عمومی دربار و زندگی خصوصی ساکنان را قابل مشاهده می‌کنند. کاخ همچنین دارای تئاتری بود که در سال ۱۷۴۷ گشایش یافت و اعضای خانواده ماریا ترزیا در برنامه‌های آن حضور داشتند.
در بیرون، پارتر بزرگ باغ با محورهای مستقیم، تندیس‌های اسطوره‌ای و آب‌نماها، امتداد طبیعی تالارهای داخلی است. فواره نپتون در پای شیب اصلی قرار دارد و چشم‌انداز را به سوی گلوریت ادامه می‌دهد؛ بنایی ستون‌دار که بر فراز تپه ایستاده و یکی از نشانه‌های بصری شون‌برون است. ویرانه رومی، فواره ابلیسک و گذرگاه‌های درخت‌کاری‌شده نیز بخشی از برنامه باغ‌سازی سده هجدهم هستند. در بخش‌های دیگر مجموعه، نارنجستان و گلخانه بزرگ نخل، علاقه دربار به گیاهان و معماری باغی را نشان می‌دهند. طول نارنجستان به ۱۸۶ متر می‌رسد و گلخانه نخل با سازه آهنی خود نمونه‌ای مهم از فناوری و باغبانی سده نوزدهم است. هنگام نگاه‌کردن به باغ، هماهنگی میان خطوط کاخ، محور مرکزی، تندیس‌ها و بناهای مرتفع‌تر را دنبال کنید؛ همین پیوند است که شون‌برون را از یک ساختمان سلطنتی به منظره‌ای تاریخی و یکپارچه تبدیل می‌کند.